Beðeni mi,zorunluluk mu?

[Joss]

Beðeni mi, zorunluluk mu?

Günümüz dünyasýnda artýk insanlarýn kiþisel beðenilerinin siyasi, ticari, sanatsal ya da kültürel oluþumlardaki yeri sadece önemsiz bir ayrýntýdan ibaret. Topluma sunulan hiç bir eserin beðenilme kaygýsý yok. Çünkü zaten var olan ve týkýr týkýr iþleyen sistemin ana unsuru dayatma. Bu baðlamda müzik sektörünün de halinin içler acýsý olduðu söylersem sanýrým hata yapmýþ olmam.
Çaðýmýzýn hastalýðý diyebileceðimiz bu durum, akýl almaz boyutlara ulaþan bir kalite erozyonunu da beraberinde getiriyor. Baþýmýzý ne yöne çevirsek, hangi televizyon kanalýný izlesek veya hangi radyoyu dinlesek karþýmýzý hep ayný tablo çýkýyor. Bu durumda kendi beðenilerimizle deðil de bize sunulanla yetinmek zorunda kalýyoruz. Ekonomik deðerler üzerinde dönen bir dünyada günün popüler kavramlarýyla çepe çevre sarýlmýþ ve elimiz kolumuz baðlý halde beklerken yapabileceðimiz tek þey, tüm bu keþmekeþ içinde kendini iþine ve sanatýna adamýþ insanlarýn çýkýp, ürettiði kaliteli projelerle kulaðýmýzýn pasýný silmesini ummak.
Her bireyin kendi istekleri doðrultusunda sevdiði müzik türünü dinlemeye hakký vardýr elbette. Ancak sadece o günün modalarý doðrultusunda ilerleyen bir müzik piyasasýnda kimin isteklerine uygun müzik yapýlýyor ki önümüze gelen çalýþmalardan her hangi birini seçmek durumunda olalým. Örneðin sadece ülkemizde deðil tüm dünyada son yýllarda patlak veren ve kýsa zamanda tamamýyla kontrolden çýkarak baþýmýza bir karabasan misali çullanan “Hip Hop”.
Amerika’nýn varoþ zenci mahallelerinin arka sokaklarýnda doðan, kaný kaynayan genç siyah delikanlýlarýn ve kýzlarýn toplum içindeki itilmiþliklerine, fakirliklerine, ümitsiz geleceklerine karþý isyanýnýn yansýmasý olan bu müzik, nasýl oldu da sýnýf atlayýp hali vakti yerinde olan azýnlýðýn dertsiz, tasasýz ve “cool” bireylerinin eðlenceliði haline geldi. Sistem öyle hýzlý çalýþýyor ki hayran kalmamak elde deðil.
Bir vesile ile zaman içinde dinleyici kitlesini arttýrarak yapýmcýlar için karlý bir pazar haline gelen “Hip Hop” hemen ele alýndý. Stüdyolarda gece gündüz demeden ayný basma kalýp ritimlerin üzerine zencilerin özelinden çýkarak ortak paydalar üzerinden genel bir isyan havasý içinde, genç nesili hedefleyen sözler yazýldý ve binlerce albüme yetecek þarký havuzu oluþturuldu. Sonrasýnda sadece þarkýlarýyla deðil, direkt olarak özel yaþantýlaryla da bu sözde isyan bayraðýný taþýyabilecek seçilmiþ bir “þarkýcý!” kitlesi devasa promosyon çalýþmalarýyla toplumun gözünün içine sokuldu. Ne yöne baksak onlarla karþýlaþtýk, hangi kanalý izlesek onlarý gördük, hangi radyoyu dinlesek yine onlarýn týnýlarý kulaklarýmýzda çýnladý.
Sonuç ortada. Tüm bu dayatmalar iþe yaradý ve hem “Hip Hop” müzisyenleri hem de onlarýn menajer ve yapýmcýlarý ceplerini fazlasýyla doldurdular. Bugün “Hip Hop” için geçerli olan bu durum gelecekte baþka müzik türleri içinde benzer sonuçlarý doðuracak .
Ben bir rock sever olarak “Hip Hop” müziði sevmiyor olabilirim, ama bu müzik türünü sevenlere karþý bir ön yargý da taþýmýyorum. Aksine onlarýn tercihlerine saygý duymanýn yanýnda, iþini gerçekten iyi ve yürekten yaparak kaliteli projeler vücuda getiren “Hip Hop” müzisyenlerinin eserlerini de iþin felsefesine girmeden müzikal açýdan takdir ederim. Fakat benim karþý olduðum durum insanlarýn özgür iradelerini ve kendi kiþisel beðenilerini hiçe sayarak, biz yaptýk oldu mantýðýyla ortaya konan popüler kültür ürünleri ve bunlar üzerinden rant saðlayan azýnlýðýn tutumlarý.
Ne diyelim görünüþe bakýlýrsa bu durumun deðiþeceði yok. En azýndan bizler birer birey olarak daha seçici davranýp gerçek anlamda kaliteli müzikal çalýþmalarýn deðerinin yükselmesine yardýmcý olabiliriz.