![]() |
| | #1 (permalink) |
| Üye ![]() ![]() Üyelik tarihi: Nov 2007 Nerden: Türkiye, İstanbul Yaş: 16
Mesajlar: 85
Thanks: 0
Thanked 0 Times in 0 Posts
Rep Gücü: 111 ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | SENDEN KORKMUYORUM Aleyna’nın evde canı sıkılmış dışarıya çıkmak istemişti. Ama annesinden izin almalıydı. Annesinin yanına gidip ‘’anneciğim hava çok sıcak canımda sıkılıyor biraz dışarıya çıkabilir miyim?’’ ‘’tamam, ama fazla koşup terleme tamam mı canım kızım?’’ ‘’tamam, anneciğim’’der ve dışarıya çıkar. Aleyna dışarıya çıkar ve kimsenin olmadığını görür. Bu kız her zaman hayal kurar ve arkadaşlarında hikâye gibi anlatırdı. Onlarda Aleyna’yı can kulağı ile dinleyip yorum yaparlardı. Hep hayal kuran bu kızın o kadar güçlü hayalleri vardı ki o hayalleri kurarken sadece hayal etmiyor adeta yaşıyordu. Dışarıda kimsenin olmadığını gören Aleyna bir ağacın altına gidip oturdu ve hayal kurmaya başladı. Yemyeşil otların arasında koşuyor teker teker kır çiçeklerini kokluyordu. Güneşin altında koşuyor, çimlerde yuvarlanıyordu. Yorulmuştu sanki ama olsun değerdi tüm bu güzellikleri yaşamaya. Bir anda susadığını fark etti ve az ilerideki ırmağı gördü. Koşarak ırmağın yanına gitti. O masmavi sularda kendini görebiliyordu, yanakları pembe pembe olmuş, iki yandan örgülü altın sarısı saçları açılmıştı. Eğilip su içmeye çalıştı karşısında duran ceylanı taklit etmeye çalıştı ama yapamadı. Sonra kendince çömelip kana kana su içti. Birden acı bir feryat koptu çayırların ötesinden, gidip yardım etmek istedi. Yere çömelmiş ayağını tutup bağıran ak saçlı yaşlı bir nine gördü, yanına yaklaşıp’’yardım edebilir miyim nineciğim’’dedi.’’ço k iyi olur yavrucuğum. Beni evime kadar götürür müsün? Elma toplarken ayağımı burktum da’’Evet anlamında başını salladı ve ninenin koluna girdi. Eve yaklaşırken rüzgâr esmeye, ürkütücü baykuş sesleri çıkmaya başladı. Sanki gökyüzüne yaklaşmıştı. Aleyna ürperdi ve nineye’’nine annem beni merak eder siz gidebilir misiniz bundan sonrasını?’’ deyip yüzüne baktığında onun çirkin ve korkunç bir cadı olduğunu görür. Birden bağırıp kaçmaya başlar ama cadı onu kolundan tutup uçan süpürgesine bindirir. Aleyna’nın korkudan dili tutulmuştu sanki. İlk defa uçan süpürgeye biniyordu hem şaşkınlık yaşıyor hem de korkuyordu. Bir anda bir şatonun kulesinin camından içeriye girdiler. İçerisi çok korkunçtu ve içeride iksir kazanı kaynıyordu. Aleyna iyice korkmaya başladı ve nasıl kurtulacağını düşünüyordu. Kendi kendini teselli etmeye başladı’’korkma Aleyna’’diyerek. O böyle düşünürken cadı yanına geldi ve üzerine Külkedisinin giydiği elbiseye benzeyen bir elbise giydirdi. Aleyna şaşırarak’’bu ne’’diye sordu cadıya. Cadı korkunç bir kahkaha atarak ‘’bundan sonra sen benim külkedim olacaksın, seni de bir cadı olarak yetiştireceğim. Tekrar korkunç bir kahkaha atarak gözlerini kocaman açtı ve Aleyna’nı üstüne doğru eğildi’’al şu bezi de şatoyu sil diye’’Aleyna korkarak dediğini yaptı. Ama o kötü bir cadı olmak istemiyordu. Zaman geçti gitti bir kuş gibi, neredeyse bir sene olmuş gibiydi. Küçük kız artık dayanamıyordu. Her şeyi bir kenara bırakıp kaçış yolları arıyordu. Cadının uyuduğu zamanlar kız hep gizli geçitler arıyordu kaçmak için. Derken bir gün cadıya yakalandı. Cadı ona bağırmaya başladı ve o da artık dayanamayarak’’SENDE N KORKMUYORUM, SENDEN KORKMUYORUM’’diye bağırmaya başladı. Baktı ki cadı yavaş yavaş erimekte devam etti sözlerine ‘’SENDEN KORKMUYORUM, SENDEN KORKMUYORUM’’ve bir anda cadı ‘’HAYIR’’çığlık ları ve dumanlar içinde kayboldu. İşte o anda Aleyna annesinin sesiyle irkildi. Baktı ki yaşadıkları gerçek değil sadece iki dakikalık bir hayaldi. Bu hayale o kadar kaptırmıştı ki kendini sanki bir yıl yaşlanmıştı… ‘’Hadi kızım yemeğe’’diye çağırıyordu annesi. O zaman anladı ki kötü bir hayal kurmuştu. Derinden bir ohhhhh… Çekerek annesinin boynuna sarıldı ve hayalini annesine anlattı. Yemek yerken hep birlikte güldüler Kötü cadının yok oluşuna. Annesi Aleyna’ya’’bak kızım hayallere bağlanmak ve yaşamayı unutmak iyi değildir’’diye nasihat etti… HAYAL KURMAK GÜZEL AMA GERÇEKLERİ UNUTMAMAK LAZIM… BU HİKÂYENİN YAZARI; ÖZNUR ECEVİT |
| | |