Ve Aşk... Yine Aşk ...

[kampusgaleri]

Ve Aşk... Yine Aşk ... Nedir Aşk? Yüzyıllardan beri insanoğlunun en çok sorduğu sorudur bu ve kendini en çok sorguladığı konu.
Nedir Aşk? Çok mu büyük anlamı? bu tek heceli kelimenin yoksa gerçekten anlamsızlığına bir mana yükleyemiyormuyuz?

Sorular birbirini takip eder ve biz aslında bizi tatmin eden cevaplar bulamayız ve sorgulamaya devam ederiz ve her yeni zaman yeni bir tanım getirerek kendimizi avuturuz.

Mecnuna göre Leyla dır aşk, Kereme göre aslı dır, ferhata dağları deldiren şirini vardır. Mecnun ilahi aşk ı bulup aşkı bile aşmıştır, Kerem kül olup yanmıştır Ferhat ölüme kucak açmıştır...

Aşk belki de şairlere malzeme olmuş ve hala da en büyük malzeme olarak baş köşede duran bir ütopya dır. Öyle ki bütün büyük aşklar yüzyıllardır şairlere en kolay bulunabilen en kullanışlı en ilgi çekici malzeme olmuş ve hala aynı şekilde devam etmektedir...

Bende Mecnun’dan füzûn âşıklık isti’dâdı var
Aşık-ı sâdık benem Mecnun’un ancak adı var

Kendimizi avuttuğumuz ve yüzyıllardır kahrını çekmekten şikayetçi olmadığımız aşk kelime avcıları için yegane at koşturma meydanıdır ya da kelimeleri müthiş bir ahenk içinde birbirleriyle dans ettiren bu şairler gerçekten âşık tır.

Gezme ey gönülüm kuşu gâfil fezâ-yı aşkta
Kim bu sahrânın güzer-gehlerde çok sayyâdı var

Gezme ey gönlümün kuşu gafil aşkın boşluğunda, çünkü bu meydanlarda çok avcı vardır. Demekle şair; aşkı ölüm olarakmı anlatıyor bize yoksa tutsaklıkmı diyelim. Görüyorsunuz işte aşka tanım getirmek bir yana bir aşk açılımı bile bize ne kadar zor geliyor. Fûzuli den bir şiirn iki kıt a sıyla bir aşk kritiği yaptık, ya modern çağ dediğimiz çağımız şairleri ne demiştir aşk için?

Kimi necip fazıl gibi ilahi aşka vurgu yapar. ;

Aşk korkuya peçedir, korku da aşka perde,
Allah tan nasıl korkmaz, insan O nu sever de...

Kimi de Arif Nihat Asya gibi ilahi aşkın kul üzerindeki tecellisini hatırlatır bize ;

Sana vermiş veren sulardan ses
Sana vermiş veren şiirden dil...
Yaratılmışsın ayrı topraktan...
Hamurun,toprağın bizimki değil!

Modern çağımız da kimi de Serdar Tuncer gibi aşkı haykırır;

Dayadım öndörtlüyü İstanbulun şakağına
İstediğim gül içmekti,gözlerinde bir yudum
Seni sordum gündüzlerce bu şehrin her sokağına
Söylemedi inat etti gece seni uyudum

Bakın az daha es geçiyordum bir de Yunus umuz var değilmi;

Yaradılanı sevdik yaradandan ötürü diyen yunusumuz...

Ya mevlana yı hangi köşeye oturtalım aşk odasında;

Ben aşıkım aşka; aşk da sevdalı bana.
Aşık tene can-ten ise sevdalı cana.
Bazen dolarım boynuna ben kollarımı,
Bazen de sürükler beni canan yanına.

Ya şair çağlasınmı bu yazıda aşk diye;

Aşk ruha takılan altın bir prangadır
Altın değerlidir amma verir cana esaret
Aşk gül bahçesinde güllerle yanmadır
Ateş gül yanında yanmaya bulamaz cesaret

Ve aşk sadece manası sorgulanan bir kelime değildir... Yoldur ulaştıran gerçek sevgiye... O sevgiyi bulan neleri bulmaz ki. O sevgiyi kaybeden işte asıl divane odur neyi arayacağını bilmeyen...

"Seni seviyorum" demek sevmenin anlamını anlayabilmek ve sevgiyi aşka dönüştürebilmek zamanımızda gerçekten ya gerçek anlamıyla çok zordur ya da içi boş süslü laflardır. Yozlaşan zaman içinde neyimiz sağlam kaldı ki sevgilerimiz de mecnun ve leyla aşkları olsun.