Maðarada hiç gül açmadý ki…

[UnKnOwN]

Birbiriyle içten bir temastan uzak gözlerin denetiminde sevgiden konuþulur çay molalarýnda, teneffüslerde. Ah susuzluk, senin yerini kim doldurabilir…Çöl olma korkusundan her yere aðaçlar dikilmiþtir üstelik. Gövdelerine çakýyla isimlerini çizerken gençler, çöle dönüþen ruhlarýnýn ardýnca savrulurlar bir uçurumdan öteki uçuruma. Gülün de ticareti vardýr ne de olsa. Alýnýp satýlabilen bir nesnedir gül. “Sevgililer günü için özel sipariþ alýnýr!”
Gülün anlamý dikeninde saklý kalmýþtýr.
Son yýllarda aþk temalý kitaplarýn çok satmasý bizi sevindirmeli mi kaygýlandýrmalý mý bilemiyorum. Kime sorsanýz sevgiden yana olduðunun bir göstergesi olarak “sevindirici, hiç olmazsa okunuyor.” Cevabýný almak mümkün.
Heyhât bu sadece bir dekor düzeltme.
Gizliden gizliye büyüyen þey içimizdeki boþluk. Hayatýmýz bir görevler zincirinden ibaret olunca sevgiyi de araya sýkýþtýrýveriyoruz…O lmadý sevgililer günü yapýyoruz yýlýn yirmidört saatlik kýsmýný.
Aslýnda yitirdiðimiz þey o eski aþklar falan deðil.. “Ayrýlýk uzaklara gitmek deðil, içini dökmekten vazgeçmektir” diyordu bir þair. Ýçimiz bir baþkasýna dökülemeyecek kadar katýlaþtý mý sahiden? Maðara devrini çoktan kapatmýþken iletiþim çaðýnda içimize yeni maðaralar mý açtýk? Bu yüzden mi dinlemeyi unuttuk biz?… Bir baþkasýnýn hikayesini, rüyalarýný paylaþmayý?...Paylaþ maya deðer bulmadýðýmýz anlar her geçen gün bir uçurum büyütüyor içimizde oysa. Ve anlaþýlmak kaygýsý ilk mýsrasý oluyor hayatýmýzýn. “Kimse beni anlamýyor” derken anlamýný yitirmiþ sözcükler çevreliyor dilimizi. Demek ki önce kendinden uzaklaþýyor insan. Kendine has kelimelerinden uzaklaþýyor. Kapýlýp gidiyor ýþýklý vitrinlere, kampanyalara…Kendi olmaktansa herkes gibi olmak kolay geliyor insana. Herkes gibi olunca da ortak kelimeler kullanýyoruz. Ortak sorunlarý konuþurken….
Nerde o eski aþklar?
Ezberlenmiþ sözcüklerle baþlýyor sohbetler. Sorular, o bildik cevabý olan sorular? Sözlü sýnavý yapar gibi peþ peþe…Ama cevap sahibi gerçekte dinlenilmediðinin farkýnda. Aklýmýz baþka yerde çünkü. Saat üçte þuraya yetiþeceðim, beþte evde olmam lazým, sekizde maç var…Ne demiþtin?
Böylesine bir günde bir baþkasýna ne kadar zaman ayýrabiliriz ki?
“Hiç arayýp sormuyorsun?”
“Yaþýyor musun?”
Yaþýyoruz. Kendi kozamýzda, kendi baþýmýza. Ýletiþim çaðýnda yalnýzlýklar büyüterek. Aþk romanlarý okuyup, dizi seyrederek. Ama iþte sabah kahvaltýmýzýn bile tadý yok… Asýk suratýmýzla örtüyoruz içimizdeki çocuðu. Gergin adýmlarla geçiliyor kaldýrýmlar. Çantamýzda çok okunan bir aþk romaný bile hafifletmiyor yükümüzü. Kendi derdimiz yetmiyormuþ gibi bir de onlarýn derdini sýrtlanýyoruz kamburumuz çýkarcasýna.
Þikayetçi olmaya hakkýmýz var mý?
Oysa insanlýkla ayný yaþtadýr aþk. Maðaralardan çýkarken bir parçasýný düþürmüþ deðildir. Ya da tekerleðin altýnda kalmamýþtýr aþk. Maðara duvarlarýna çizilen resimle mobil telefona gönderilen resmin heyecaný ayný deðil midir? Kaç þiir yazýlmýþtýr bu güne kadar sevgiliye? ( Sahi herkes ayný dili konuþtuðuna göre neden bitmez þiir yazma eylemi? )
Yontma taþ devrinden biliþim çaðýna insanlýðý taþýyan en önemli faktör sevginin üretken gücüdür. Ve sevgi varlýðýndan hiçbir þey kaybetmemiþtir. Son yýllarda artan þikayetler sevgiyi fastfood yiyeceklerle karýþtýrmýþ olmanýn yarattýðý hazýmsýzlýktýr o kadar.
Heyecan dolu bir maçta oynayan futbolcunun duygularý ile spor yazarýnýn yorumu arasýndaki farký anlamakta fayda var. Yoksa tribünlerde hep bir aðýzdan baðýrmaya devam edeceðiz. “Sevmek yok, ölmek var!”
Ah bir de hayatýn uzatma dakikalarý olsa…

[kampusgaleri]

paylaþým için tþkler