Empati nasıl öğretilir?

[periyim]

Hep diyorum değişik, komik ve pek rastlanır olmayan bir aileyiz biz…

Emre Berent merkez noktamız, çevresindekiler ise -ki bunlar biz oluyoruz- onun hayatını iyileştirip kusursuz hale getirmeye çalışan figürler oluyoruz…

Mümkün olduğunca mutlu mesut, lay lay, olabildiğince açıklamacı bir tavır içindeyiz ve karşımızdaki küçük adama adeta büyük adam gibi davranıyoruz. Aman yanlış anlaşılmasın bu çok mutluyuz, sabırlıyız ve biz mükemmel bir aileyiz anlamına gelmiyor. Aksine hep diyorum tehdit ve rüşvet yollarını ekonomik olmasına çalışarak kullanıyoruz. Dişlerimizi sıktığımız, dillerimizi ısırdığımız veya “tamammmm” deyip başka bir odaya koşup derin derin nefes aldığımız zamanlar olmuyor değil. Oluyor…

Şimdi yaş icabı son bir iki aydır “hayırrrrrrrrrr r” “olmazzzz” “ben yapacaktımmm” “ben açacaktımmmmm” “sen gitttt” “bana bakmaaaa” “oraya oturma” “benim çatalım o” gibi hepimizin duymaya bayıldığı şeyleri duyuyoruz bizimki stres yaptığı zamanlarda. Geçen gün bu tepkileri duya duya doz aşımına gelmişim, birden nasıl olduğunu anlamadan kendimi mutfakta yerde buldum. Öyle doğal bir tepki ile ve plansız şekilde Emre Berent’in bana yaptıklarını ona yapmaya başladım ki bizim küçük maymun şok oldu. İşte konuşma ve yaşananlar:

-Anne bu süt sıcak ben soğuk istiyorum

-Hayır oğlum değil bak dene

-Bu bardak ile içmeyeceğim

-Değiştirelim o halde

-Biberonla içsem

-Olmaz

-Mavi bardak

-Tamam

-Yok fikir değiştirdim pembeli bardak ver

-Oğlum makinede yıkanıyor yeşil ile iç

-Ben pembeli istiyorummmmmmmmm

ve çığlık ile bir anda olan olur. Anne kendini mutfakta yerde bulur bu kez çocuk ben anne veya baba artık kimin yerine koyuyorsa kendini büyük odur.

-Ben süt istiyorum

-Ama nasıl vericem

-Bananeeee ben süt istiyorum

-Ama bardak makinede

-Banane ver

-Başka bardağa koyayım

-Tamammmmm ama çabuk ( Ben insaflıyım)

-Dur sütü alıyım anne

-Çabuk ollllll

-Tamammm aldım işte nerde ısıtıcam ben bunu anneeee

-Bilmemmmm bana süt ver çabukkkk ol çabukkkk

-Babaaaaa nasıl ısıtıcam bu bebek çok ağlıyor

-Çabuuuk ol süt ver bana ahahahahhah böğğğğğ böğğğğğ

-Babaaaaaaaaaaaaa bana yardım et çok bağırıyor

-Geldim oğlum al sana cezve ısıt

-Ama ben açamam onu bana kızar (ocaktan bahsediyor)

-Kim kızar?

-Böğğğğğ Aaaaaaaaaa (Sürekli bağırıp yerde yatan bebek)

-Annem kızar fırını elleyemem sen aç

-Tamam açtım koy üstüne

-Tamam ısındı al oradan baba çabukkkk

-Ben koyucam bardağa bennnn (Dökmeden koyar)

-Al bebeğim sana süt (Saçlarımı okşar)

-Canım canım canım (Elimi tutar)

-Böğğğğğğ bu süt çok sıcaaaakkkkkkk (Benden bir çığlık daha)

-Amaaaaaaa ağlama artık yaaa süt sıcak değil

-Böğğğğğ (Ben yine yerde)

-Sıcak değil dedim sanaaaaaaa

-Böğğğğğğ sıcaaaakkkkkkk

-Oğlum hadi onu içeri getir (Baba önerir)

-Hadi kalk bakalım (Emre Berent saçımdan tutar ve havaya kaldırmaya çalışır, sürüklme pozisyonuna geçer)

-Oğlum öyle kaldırılır mı bebek?

-Ama bu sürekli bağırıyor. Napıyım baba? (Eller iki yana açık)

Bu gece böyleeee sürer. Beni yatırır, üstümü örter, su getirir, sever…

O beni sevdikçe ben sakinleşir iyi bir bebek olurum…

Mesaj yerine güzelce ulaşır… Empati hadisesi böylece çözülmüştür.

Şimdi oğluma uyguladığım en büyük tehdit ise şu oluyor: Bak bir daha düşün böyle davranma yoksa ben de bebek olurum!

O akşam neredeyse 1,5 saat böğürüyor ve yuvarlanıyorum ama çözüme ulaşıyoruz. Olayı aştık şimdi keyfini yaşıyoruz. Canı ne zaman isterse, o istedikçe ben bebek oluyorum, beni kendi yatağına yatırıyor, masal okuyor, şarkı söylüyor, üstümü örtüyor, oyun oynamayı öğretiyor. İşin ilginci biz bu oyunu oynarken bana o kadar sevecen ve kibar davranıyor ki. Kim kime mesaj veriyor durum karışıyor… Tabii ben yine yapmasını istemediğim davranışları aralara sıkıştırıyor çaktırmadan sinyalleri gönderiyorum.

İşte yaşayarak öğrenme hadisesinin fulltime yaşandığı komik, değişik ve tuhaf olan bizim evin hallerinden biri…

alıntıdır..