gitmek mi yoksa kalmak mı zor

[atesbocee]

Gitmek mi,Yoksa Kalmak mı Zor?


Yalnızlık mıdır bu kadar boğazına kelimeleri bile düğümleten yoksa kalabalıklar arasında kaybolma isteğimi. Yalın ayak karda yürürken üşümüş gibi o umut dolu yüreği.
Umutları da üşümüş, hayalleri de, özlemleri de, gözlerinin altında beliren morluklarla da nasıl ispatlıyor hayattan yediği darbeleri.
Dalıp dalıp giden gözlerinden hala çırpınan umutlarını anlamamak içten bile değil. Üşüse de, kırılmış olsa da, özlemleri içinde bir çığ gibi büyüse de dimdik durabilmek ben buradayım diyebilmek için “direnen bedenim, diren ruhum” diyor.
“Ruhunda kemikleri kırılırmış” offf ne kadar çok kırık var bedenimde iyileşmesi mümkün olmayan, yaşam çelişkiler yumağıymış meğer.
Ne çabuk aldanmışım bu çarka, ne çabuk kapılmışım sahte yüzlere” içinden gelen ses devamlı böyle söylüyordu.
Var oluşunun nedenini anlamaya çalışmaktan da beyni uyuşmuş, kalbinin arada teklediğini hisseder olmuştu.
Silkelen kendine gel desene ahhh o arkadan vurulmalar var ya onurunu kaybetmeden beyaz bayrağı çoktan havaya kaldırdığı güne lanet ediyordu.
Gitmelerin verdiği acı kalmaktan daha mı çoktu, yoksa her geri dönüşün cehennemden farksız sıcaklığımı zordu.
“ Yine gece bazen yağmur yağıyor yine sensizlik. Hiç bu kadar sensiz kalmamıştım hiç bu kadar üşümemiştim, hiç bu kadar ürpermemiştim. Gece yağan yağmurlardan zaten hep çekinirdim. Pencereme vuran her damla yağmurda gözyaşlarım sessizce akıyor, sessizce ve susarak özlemenin, gitmelerin sonundaki acıdan ve sen sen, sen ne anlarsın ki sevgiden.”
İçinden gelen bu haykırışları ne çok isterdi dışarıya vurmak, yüzüne şamar gibi fırlatmak ağzından çıkacak her kelimeden hıncını almak ya da içini biraz daha acıtmak.
Ayrılıklar zamansız gelirmiş, zamanın elinden almak için imkansızı oynamanın da ne anlamı vardı ki
Yaşanmamış bir hayatı perde arkasından izlemek hoşuna gitmemeye, perdenin önünde olma zamanının geldiğine karar verdiğinde ise çevresinde birkaç arkadaştan öte kimsede kalmamıştı. Ve en önemsediği şey ise Allah’ın hep onunla onun yanında olduğunu bilmesiydi. Buda ona yeterdi. Güçlü olup ta güçsüzleri ezmek insana yakışmayan bir davranıştı. Bu teze hep karşı çıksa da güçsüz zamanlarında ezilen yine kendi olmuştu.
Ve karar zamanı.
Sanırım kalmak daha zordu gitmelerin zamanı çoktan geçmiş. Kendine duyduğu saygıya hürmet etmek için gidiyordu. Söylenmemiş kelimeleri, yaşanmamış zamanları geride bırakarak, bir daha dönmemek üzere gidiyordu. Kal! Değişecek her şey diyen biri birileri olsa belki de……..
bu tarz konuları sevmem ama denk geldim paylaşayım dedim

[PaRDa]

gzl paykaşlım omuş sağol =)